Weerribben
Door: Hanny en Jan
Blijf op de hoogte en volg Hanny
12 Mei 2022 | Nederland, Munnekeburen
De dagen vliegen voorbij en we dachten dat er niet veel te melden was, tot het moment daar is om weer een blog te schrijven.... dan is er ineens zoveel gebeurd.
We liggen niet bij Munnekenburen maar langs een Marrekritesteiger aan de Tjonger, waterlocaties zijn niet altijd beschikbaar om in te voeren.
Ok onze week begon maandag met een dagje zonder elkaar. Ik moest naar Haarlem reizen vanaf Meppel om de hechtingen uit mijn hand te laten verwijderen, blij toe dat dit ging gebeuren want er zaten op verschillende plekken al ontstekingen. Hierdoor was het een pijnlijk klusje. Volgend de plastisch chirurg kan het wel tot een jaar duren voor het gevoel in mijn vinger weer helemaal terug is, de Dupuytren had zich helemaal rond een zenuw gewikkeld. Nu oefeningen, spoelen en littekenmassage om het zo goed mogelijk te laten genezen. Lopend vanaf het station in Haarlem naar Spaarne Gasthuis Zuid heb ik mijn ogen uitgekeken, wat verandert er veel in de stad, voelde me net een toerist.
Ondertussen aan boord: Terwijl Hanny in Haarlem is doe ik de was. Vanaf het begin dat we samen zijn doe ik de was, dus ook aan boord. Soms is het een heel gedoe om een wasserette te vinden maar hier is het makkelijk: bij het havenkantoor staan wasmachines en drogers.
Eerder deze week had ik al wat klusjes aan Piet gedaan. De sputpaal zat vast. Ik heb het hijswerk gedemonteerd en door draaien en wrikken kwam hij los.
Een ander klusje is het teakhouten dek. Goed borstelen met water, een beetje teakreiniger erop, laten drogen en in de olie. Het resultaat mag er zijn!
Begin van de avond was ik weer terug aan boord en zijn we tot de Beukersluis bij Baarlo gevaren waar we aan de steiger overnacht hebben. De volgende ochtend om 8 uur samen met een boot van provincie Overijssel de sluis door. We varen door tot Ossenzijl, passeren plaatsjes met namen als 'Muggenbeet' en 'Paasloo'. We meren dicht bij het informatiecentrum van Staatsbosbeheer. Vanuit deze lekkere plek ondernemen we een aantal activiteiten, woensdag hebben we 14 km gekanood door de Weerribben, we varen een route van 14 km en eigenlijk zou Jan alleen peddelen. Het waait echter zo hard dat ik blij ben dat ik mijn hand heb verbonden met prachtig verbandmateriaal uit de erfenis van mijn pa en zo kan ik mijn steentje bijdragen dat we vooruit blijven varen ipv achteruit. We worden verdrietig als we ontdekken hoe weinig weidevogels hier nog zijn, we zien wel een kievit van dichtbij, helaas is de foto niet gelukt en moeten je ons maar op ons woord geloven. Ooievaars worden bij na een plaag, er zijn er veel en ze eten veel jonge vogels en kikkers op.
's Avonds hebben we ons aangemeld voor een reeëntocht, we hebben pech dat het helemaal bewolkt is en het regent, weinig zicht. Wat wel leuk was dat we in een heel oude rondvaartboot zaten, beetje als een oude trein met zo'n asbakje met een klepje in de leuning van de bank voor ons. De schipper lijkt een fan van Maarten van Rossem en maakt regelmatig cynische grapjes, niet heel erg aan ons besteed.
Vanmorgen hadden we het stukken beter getroffen, weer door hetzelfde gebied maar nu met een gids, vrijwilliger bij Staatsbosbeheer. Een oud-leraar dus dat staat garant voor twee uur les over alles wat met riet te maken heeft en het ontstaan van de Weerribben. Een lange strook water heet hier een weer - smalle stroken land zijn ribben, hier ligt het turf nog onder zodat er ook gelopen en gereden kan worden door de landbouwwerktuigen.
Er zijn gevorderde plannen om de Wieden, Weerribben te verbinden met Rottigemeenten en Brandemeer tot een groot nationaal park.
We horen nieuwe vogels voor ons maar zien doen we ze niet, kleine karekiet, zwartkop, fitis helaas laat de wielewaal die hier ook aanwezig is zich niet horen. Er zijn hier 51 soorten Libelles aanwezig Nederland heeft er totaal 70.
We leren dat gagel vroeger in zakjes in bed werd gelegd om vlooien naar de buren te sturen en in de keuken werd gehangen om boze geesten tegen te gaan. Ook dat de zwarte stern nesten maakt op krabbescheer, deze plant is naast monnikskap de meest giftige van ons land. De vuurvlinder welke alleen hier nog voorkomt, nergens anders ter wereld legt zijn eitjes op het blad van waterzuring. De ringslag rust op zegestoelen en de otter zwemt nooit onder een brug door, hij klimt dan uit het water en steekt de weg over om dan weer zijn tocht in het water te vervolgen. Om nu te voorkomen dat de otter platgereden wordt bouwen vrijwilligers een vlonder onder de brug waar de otter overheen loopt en dan weer zwemmend verder gaat.
Dit is een korte impressie van onze tocht van vanmorgen, echt de moeite waard dus.
Bij Pacha hebben we al vier teken verwijderd, vorig jaar hebben we er geen een bij hem gezien, we houden het in de gaten.
Plonzen mag nog niet maar vandaag heb ik me aan het zwemtrappetje laten zakken en mijn hand boven water gehouden, heerlijk!
Onderweg ziet Jan kievieten in het weiland langs riviertje De Linde, als ik de verrekijker pak zie ik tot mijn grote plezier dat er ook pulletjes bij zijn.
-
17 Mei 2022 - 18:22
Marlou:
Leuk om te lezen, ik zie het helemaal voor me. Ook grappig even een stukje van Jan tussendoor. Wat lang 1 jaar Hanny, ik hoop dat het herstel sneller gaat! Ik weet trouwens niet wat gagel is.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
